Nieuws

Administrator  /  17 januari 2019 15:56  /  Reageer

Robert Loontjens ( Maastricht , 24 augustus 1972 ) doorliep de jeugdopleiding van Fortuna Sittard en maakte namens die club op 29 maart 1992 zijn profdebuut. Na 6 jaren bij Zitterd kwam Robert naar onze trots waar hij eveneens 6 jaar onder contract stond. In 2003 vertrok hij naar VVV-Venlo waar hij in twee jaar vanwege blessureleed nauwelijks in actie kwam. Na veertien seizoenen betaald voetbal zette Robert Loontjens een punt achter zijn profloopbaan

 

 

 

 

 

 

 

Hallo Robert, leuk dat je mee wilt doen aan deze rubriek! Hoe gaat het met je? 
Natuurlijk wil ik aan dit interview meewerken. Cambuur zit echt ongelogen nog steeds in mijn hart. Gaat prima met mij. Mijn 2 kinderen (19 en 16) zijn inmiddels al groot en ik ben nog steeds met dezelfde vrouw als ten tijde bij Cambuur.

Wat doe je allemaal tegenwoordig?
Ik ben druk met mijn werk bij de bank, Accountmanager MKB. Verder ren en fiets ik veel. In maart ga ik mijn eerste marathon lopen. Dus ik ben nu in volle training. Voetballen gaat niet meer echt meer. Tijdens mijn profcarrière ben ik 6 keer geopereerd en daar heb ik nu nog steeds last van. Ik doe niks meer in het voetbal. Voetbal heeft me veel mooie momenten gebracht, maar ik was er wel een beetje klaar mee.

Van 1997-2003 speelde je bij SC Cambuur. Wat kun je vertellen over deze periode?
Heel veel mooie momenten maar ook een aantal mindere. Ik kreeg namelijk meteen een zware blessure waardoor het eerste jaar verloren ging. Wat natuurlijk fantastisch was is dat we via de nacompetitie dat eerste jaar wel promoveerden. Dat jaar dat volgde in de eredivisie was top. Veel mooie wedstrijden en we speelden ons al vrij vroeg veilig. Dieptepunt was natuurlijk de degradatie in 2000. De jaren daarop in eerste divisie waren wisselend van succes, met als absolute dieptepunt de 10-0 nederlaag uit tegen Go Ahead Eagles (misschien kwam het omdat ik geschorst was;). Ik heb echt een toptijd gehad maar mijn avontuur eindigde in mineur bij Cambuur. Johan Abma, Kenan Durmusoglu, en ik kregen mondeling van de directie te horen dat we mochten blijven. Daarna gingen ze dat ontkennen en kregen we geen aanbieding meer. Daarna ben ik naar VVV-Venlo vertrokken.

Het mooiste van Cambuur vond ik toch wel de supporters. Als mensen me vragen hoe was het bij Cambuur zeg ik altijd, het is Feyenoord in het klein. Superfanatieke en hartstochtelijke supporters in een stadion waar nog de échte voetbalsfeer heerst. Supporters die eisen dat er hard wordt gewerkt. Natuurlijk moet er gewonnen worden maar bovenal moet er gewerkt worden en niet naast je schoenen gaan lopen. En daar hou ik wel van.

Je eerste seizoen bij Cambuur was dus voor Cambuur sportief gezien een hele goede want promotie werd bewerkstelligd. Hoe heb jij je eerste jaar destijds beleefd bij ons?
Mijn eerste jaar was echt een dieptepunt, maar ondanks dat heb ik toch een goed jaar gehad. We hadden natuurlijk ook echt een hecht team. Roy Hendriksen, Marcel Keizer, Johan Abma, Richard Elzinga enz. Het was wel even klote omdat ik de enige nieuwe was die werd aangetrokken. En ook nog voor de linksback positie waar natuurlijk mijn grote vriend (dat meen ik echt, echt een goeie gozer) Johan speelde. Gelukkig was het de bedoeling dat Johan doorschoof naar het middenveld en dat ik de positie van Johan zou innemen.
Ik voelde natuurlijk wel druk. Het eerste, dat deed ik vroeger ook, waar je naar kijkt als iemand nieuw komt is of hij een goede trap heeft en hoe iemand het doet in het positiespelletje. Dat weet je wel ongeveer hoe het niveau van deze zal zijn in al volgende. Dus de eerste trainingen dan voelde ik gewoon de ogen van die gasten in mijn rug, zo van ‘’eens kijken wat we nu weer in huis hebben gehaald, hahaha’’. Maar ja volgens mij zat dat wel goed. Voorbereiding ging mijn inziens goed maar ja toen raakte ik geblesseerd.

 

Als Limburger voor 6 jaar naar ‘het hoge noorden’, Leeuwarden. Was het een (grote) omschakeling? En heb je je wat vermaakt in onze stad buiten het voetbal om?
Natuurlijk dacht ik wel in het begin, poeh van Maastricht naar Leeuwarden. Het is me nogal een eind.
Maar om eerlijk te zijn heb ik me echt zeer snel aangepast. De mentaliteit staat me wel aan. Zeggen waar het op staat en niet erom heen draaien. Zo ben ik zelf ook. Nou ja, ik kan een boek schrijven over onze avondjes in de Oude stoep. Dus ja ik heb me prima vermaakt.

Hier hebben we dé derby Cambuur - H’veen. Jij hebt als Maastrichtenaar bij Fortuna gespeeld. Hoe heb jij de rivaliteit ervaren?
De derby Cambuur - H’ veen is geweldig! Ik heb wel nog 2 jaar in de jeugd gespeeld bij MVV. Ik woonde naast het stadion in Maastricht, maar ja op mijn 13de ging ik al naar Fortuna. Was prima hoor bij Fortuna.

Waar denk je aan als je de naam Cambuur hoort? 
Beste supporters van Nederland, Familiaire club waar een soort van Engelse voetbalsfeer hangt, heerlijk en een Slapende reus

Mooi! En wat zijn je mooie momenten geweest in het geel blauw?
- De promotie het eerste jaar naar de eredivisie
- Dat we ons snel veilig speelde in het jaar daarop
- En ik maakte na 150 wedstrijden mijn eerste goal in het betaalde voetbal.
Dat was de wedstrijd tegen MVV in de eredivisie (2-2). Abma was geschorst volgens mij en dat was de vaste vrije trappennemer. Het was volgens mij de laatste minuut van de wedstrijd en er kwam een vrije trap. Dus ik nam hem en ik schoot hem in het kruis. Ik wist nog niet eens hoe ik moest juichen. Was wel grappig.

Inderdaad grappig en geweldig ja! Wat waren je mindere momenten?
Mijn blessure en de degradatie.

Hoe volg je Cambuur nu?
De samenvattingen kijk ik wel regelmatig.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vertel eens een leuke anekdote

Heb je even:
Nou eentje dan. De trainingen werkten we af op het complex van die amateurclub, ben even de naam kwijt. Na de training moesten we ballen zoeken en een bal lag in een slootje achter de goal. Nou je kent het wel alle spelers staan bij de sloot maar de bal lag te ver weg om er met een stok aan te komen. En mijn goeie vriend Lional Lord die overkwam van het tweede van H’veen die mijn inziens een iets te dikke nek had, stond ook bij die sloot. Ik dacht een slootje, maximaal 40 cm diep of zo. Tsja wat doe je dan, ik kon het niet laten dus ik gaf hem een por in zijn rug. Alle spelers renden van het lachen uit elkaar, andere rolden over de grond van lachen. Maar het aller grappigste was dat het slootje niet 40 cm diep was maar 1,80. Dus die Lional Lord die kon nog net zijn hoofd boven het water uitsteken. Uiteindelijk uit het water gekomen, niemand hielp natuurlijk, zat hij ook nog eens over zijn hele lijf onder de alg. Zijn vriendjes hadden me verraden dus het hele seizoen was het heibel. Het mooie was dat hij rechtsbuiten was en ik linksback. Dus op nagenoeg elke training stonden we tegenover elkaar. Als je iemand niet mag in het bedrijfsleven kun je geen sliding gaan maken op de werkvloer. In het voetbal werkt dat anders dan kun je iemand die de kantjes ervan af loopt en denkt dat ie er al is een verschrikkelijke rotschop geven en dan heb ik ook regelmatig gedaan.

Wat zijn de beste spelers waarmee je gevoetbald hebt?
Nou dat waren toch echt Sandor van der Heide en Robin Nelisse bij Cambuur en Mark van Bommel en Fernando Riksen bij Fortuna Sittard.

En de beste trainer(s)? 
Dat was Pim Verbeek bij Fortuna Sittard.